Σενάριο για μια χαμένη αγάπη
Με διπλωμένα φτερά και
φυλακισμένο χαμόγελο
προσπαθούσα να παραιτούμαι
απ την αγωνία ν’ αγαπάω.
Και ύστερα ήρθες και μ’ έλυσες
αγνοούμενη του πόντου.
Κάναμε όνειρα στη δίνη του βοριά
και πίναμε μαγικά φίλτρα
για μαρμαρωμένους ταξιδιώτες.
Μυρίζαμε ματωμένα κυκλάμινα
λές και οι αναμνήσεις έχουν γεύση
από λάφυρα του Αυγούστου.
Επιβάτες του φεγγαριού εμείς,
άγγελοι στα σκουπίδια εμείς,
παιδιά των χαμένων ημερών,
στον αιώνα των λαβυρίνθων.
Γυναίκα που χάθηκες καβάλα στ’ άλογο
με τα χαμόγελα που με πλήγωσαν
άπιαστα πράγματα όλο κυνηγάς,
μεγάλωσε επιτέλους και μείνε.
Δεν είμαι ο μαρκήσιος των ταξιδιών,
μόνο να μ’ ακούς όταν σωπαίνω, θέλω
εκτός κι αν ο άγγελος μου ήταν έκπτωτος
μια ημέρα απωλεσθείσα
και συ το κορίτσι της άλλης ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου