ΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

ΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Θα περπατήσω επιπλέοντας ξυπόλητος

μέσα στα στενά  δρομάκια της πόλης,

πάνω από τη θάλασσα.

Θα κολυμπήσω όταν θέλω να τρέξω

και θα χορέψω όταν θέλω να γελάσω.

Θα περπατήσω εκεί

όπου όλες οι μνήμες θα είναι,

όλα τα αρώματα.

Όπου οι καλοκαιρινές νύχτες

θα περνούν από την πόλη

και θα χάνονται

στα σοκάκια των λευκών σπιτιών.

Όταν τα όνειρα και οι ψευδαισθήσεις μου

τελειώσουν σε λευκά και μπλε εκκλησάκια

θα γυρίσω σπίτι.

Σήμερα όμως θα γιορτάσω…

ότι για πολλά χρόνια ερωτεύτηκα την Σαντορίνη.

ΣΚΑΙΕΣ ΠΥΛΕΣ

ΣΚΑΙΕΣ ΠΥΛΕΣ

Από τις πύλες τις Σκαιές

κοιτάζω κάτω το πεδίο.

Εκεί το κράνος κυλάει ακόμη

και η φούντα, το λοφίο

ανακατεύεται στη σκόνη και το αίμα,

κι ας άλλοτε κοσμούσε

το κεφάλι του θείου Αχιλλέα.

Ο νέος Πάτροκλος ευαίσθητος, ωραίος

στους Τρώες σου υποκύπτει.

Γιατί όσο ισχυρός κι αν είσαι

πιο δυνατά χτυπήματα

σου επιφυλάσσει ο έρως.

Τις μάχες δεν φοβήθηκα ποτέ

μόνο τη «μάχη των μαχών»,

να σε κρατήσω.

Κι αν είναι αυτό το τέλος

καλύτερα αιχμάλωτος, θνησιγενής

στα σκλαβοπάζαρα μακριά να πουληθώ,

να μη θυμάμαι,

ότι ο εκλεκτός ήμουν εγώ.

Ο ένας της καρδιάς σου.