ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

 

Όταν στέκομαι στον κήπο
ανάμεσα στα τριαντάφυλλα και τις δάφνες,
είμαι μόνος.
Από όλα τα ανθισμένα λουλούδια,
το γιασεμί μου αποπνέει δροσιά και γαλήνη.
Είναι το πιο αγαπημένο μου.
Ένας πράσινος θάμνος που σκαρφαλώνει,
με ένα κάτασπρο λουλουδάκι,
με ένα γλυκό, ελαφρά ζωντανό άρωμα.
Το άρωμά του έρχεται στο όνειρό μου
και ξυπνάει παλιές θύμησες.
Τη νεράιδα μου.
Δημιουργεί την μελωδική αρμονία
των ξεχασμένων λέξεων.
Κινείται με μια πρώιμη γοητεία,
σαν ένα καθαρά λευκό άνθος,
ματαιώνοντας τις υπόλοιπες
ανοιξιάτικες γοητείες.
Η νεράιδα μου κατεβαίνει σε μένα σαν νύφη.
Όλα όσα χάθηκαν χωρίς επιστροφή,
όνειρο, χαρά και αγάπη, επανέρχονται.
Όσα είναι ήσυχα και ιερά
αρχίζουν να βασιλεύουν ξανά στην ψυχή μου.
Οι ώρες περνούν, στον κήπο.
Είμαι μόνος με την λευκή νύφη,
και η νεράιδα με κοιτάζει σιωπηλά στα μάτια
με το στεφάνι στα μαλλιά από γιασεμί.

 

ΛΕΞΕΙΣ ΣΕ ΧΑΡΤΙ

 

Έσκισα μια σελίδα

την γέμισα με λέξεις.

Οι λέξεις σκόρπισαν,

το νόημά τους ήταν τρελό

σαν τις σκέψεις,

που τριγυρνούν στο κεφάλι μου.

Έγραψα κι άλλο, κι άλλο

μέχρι που τα τρεμάμενα

χέρια μου πόνεσαν.

Το ένα έφτιαξα αεροπλανάκι

και το πέταξα μακριά.

Προσγειώθηκε κάτω στην αυλή

και εκεί έμεινε.

Το άλλο χαρτί με λέξεις

το έκανα μια βάρκα,

την πήγα στο ρυάκι

έφυγε μακριά,

μέχρι που έλιωσε.

Έκανα και ένα οριγκάμι

με την μορφή σου

και το έκαψα.

Χαμένος στις σκέψεις,

από τότε που έφυγες,

που τριγυρνούν στο κεφάλι μου.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΖΟΥΣΑ

 

 

Μακάρι να ζούσα πίσω στις μέρες,

όταν η αγάπη ήταν πιο αργή,

με πιο απλούς τρόπους.

Όταν γράφαμε τα πάντα σε χαρτί,

και η σιωπή μεταξύ μας

εξακολουθούσε να είναι μια χαρά.

Τώρα όλα είναι δυνατά, όλα είναι γρήγορα,

και συνεχίζω να κυνηγάω

πράγματα που δεν διαρκούν ποτέ.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι

αν χάσαμε τον χρόνο μας.

Μακάρι να είχαμε συναντηθεί

τη δεκαετία του ‘70’,

όπου η αγάπη ήταν απαλή και αληθινή.

Όπου μια ματιά μπορούσε να πει μια ιστορία,

και το για πάντα ήταν κάτι που το ένιωθες.

Χωρίς τηλέφωνα, χωρίς θόρυβο,

μόνο εσύ και εγώ, και τι ήταν η αγάπη

δεν χρειαζόταν να ειπωθεί με λόγια.

Τώρα η λέξη αγάπη είναι μια ανάρτηση

που ξεθωριάζει μέχρι το μεσημέρι,

όμως εγώ ακόμα ονειρεύομαι κάτω από το φεγγάρι.

Ονειρεύομαι  δίσκους πικάπ να γυρίζουν,

αγνά ποτά, καρδιές ευθυγραμμισμένες,

χωρίς φίλτρα, χωρίς βιασύνη, μόνο ηρεμία.

Βόλτα στην παραλία, κούνιες στο λουναπάρκ,

σκοτεινά σινεμά, νυχτερινά μπάνια στη θάλασσα.

Ίσως είναι τρελό, ίσως είναι μοίρα,

αλλά εξακολουθώ να πιστεύω

σε κάτι που μπορεί να περιμένει.

Μακάρι να είχαμε συναντηθεί τη δεκαετία του '70’,

κάτω από φώτα ντίσκο και μελωδίες που σβήνουν.

Όταν κάθε λέξη ήταν ειλικρίνεια,

και οι υποσχέσεις ζούσαν ατελείωτα.

Οπότε αν ονειρεύομαι πολύ βαθιά,

μην με ξυπνήσετε, σας παρακαλώ

ίσως συναντηθούμε ακόμα

στη δεκαετία του '70’.