ΑΓΓΙΓΜΑ
Δεν θυμόταν τίποτε
μοναχά λευκές σιλουέτες
να πλησιάζουν διαρκώς
στη μοναδική επαφή του με τον κόσμο.
Τον άγγιζαν…
Χάιδευαν τα χλωμά μάγουλα,
τρυπούσαν τις φλέβες,
παραβίαζαν τα ιερά
της ασθενικής ύλης.
Πάσχιζαν να κρατήσουν στη ζωή,
άγγιζαν…
Άγγιζαν συνέχεια.
Κατέστρεφαν κάθε ιδιόκτητο κομμάτι
κορμιού
Μέχρι πότε θα χάνεται στους διαδρόμους
Και θα ξυπνά στα σκοτάδια ;
Αυτό το άγγιγμα δεν το άντεχε πια.
Φτάνει…
Αφήνεται στα χέρια Του.
Εκεί που κρέμεται όλη η πλάση.
