Η σιωπή του ποταμού πήγαινε
κόντρα στις χαμένες μνήμες στην άμμο.
Eνω ήταν κλεισμένη η πύλη του παραδείσου
άρχιζε μια ζωή από την αρχή.
Τα μαλλιά σου κόκκινο κοραλί
σαν αποκαΐδια και βατόμουρο γλυκό.
Η καρδιά μου σε ένα
κυνήγι της αλεπούς
χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Άρχιζε η αντίστροφη διαδρομή
στο άγγιγμα της αμαρτίας για όσο αντέξεις.
Ένας έρωτας στη βροχή χωρίς χειροκρότημα.
έδωσε τρεις υποσχέσεις στο σπίτι των σκιών.
Έλα να πούμε ψέματα γιατί τα σύννεφα πυκνώνουν,
έλα για ένα τελευταίο τσιγάρο με γυμνά χέρια,
έλα γιατί η αγάπη φέρνει φόβο,
κι ότι αγαπώ είναι δικό σου.
Άραγε πόσο κρατάει η ευτυχία ;
Ένα φιλί για μια ζωή ;
Πέρα απ’ τις κόκκινες γραμμές, κάθε στιγμή μετράει.
Εδώ θα μείνω είπα,
θα περιμένω ώσπου να με λιώσει το φως
στον κάμπο με τις κούκλες και…
κράτα μια συγγνώμη για το τέλος.
