ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Λίγο πριν δύσει ο ήλιος έριχνε ιριδικές αναζητήσεις

στο κενό της απουσίας σου.

Παλαιοπώλης αναμνήσεων τον Απρίλη χωρίς στέφανα

μαγειρεύω συνταγές αγάπης με τα δικά μου φτερά.

Και ονειρεύομαι πως γλύτωσα αν σου έχει μείνει καθόλου παρουσία.

Κάποιος να σταματήσει αυτό το τραίνο, γυναίκα του πιλότου.

Τα όνειρα δεν είναι για τους αγγέλους.

Στην αγκαλιά της θάλασσας θα με βρεις

κάτω από τον ίδιο ουρανό για ένα βαλς της σιωπής

εκεί που ο χρόνος κόπηκε στα δύο. 

Ο ΚΑΤΑΔΟΤΗΣ

Ο ΚΑΤΑΔΟΤΗΣ

Το βλέμμα του έπαιζε αθόρυβα

πότε στις πλάκες του πεζοδρομίου,

στα αλλοιωμένα γράμματα των συνθημάτων

και πότε στους περαστικούς.

Το χαμόγελό του θύμιζε συντρίμμια,

ένα ρίγος η πνοή του,

παρόλο που ο ήλιος

πολιορκούσε το σώμα του,

και απειλούσε με αποκαλύψεις.

Ανακάθισε στην κόκκινη πολυθρόνα

υποκύπτοντας στην σαγήνη της μυρωδιάς του καφέ

και την ζάλη των σκέψεων.

Αλήθεια το άγγιγμα…

ήταν πάντα ο καταδότης της κτίσης,

ο ανατριχιαστικός εφιάλτης των παθών.

Εύκολα και εκείνος παραδόθηκε, χωρίς τύψεις,

στον θαυμαστό κόσμο των εθισμών.

Σενάριο για μιά χαμένη αγάπη

Σενάριο για μια χαμένη αγάπη

Με διπλωμένα φτερά και
φυλακισμένο χαμόγελο
προσπαθούσα να παραιτούμαι
απ την αγωνία ν’ αγαπάω.
Και ύστερα ήρθες και μ’ έλυσες
αγνοούμενη του πόντου.
Κάναμε όνειρα στη δίνη του βοριά
και πίναμε μαγικά φίλτρα
για μαρμαρωμένους ταξιδιώτες.
Μυρίζαμε ματωμένα κυκλάμινα
λές και οι αναμνήσεις έχουν γεύση
από λάφυρα του Αυγούστου.
Επιβάτες του φεγγαριού εμείς,
άγγελοι στα σκουπίδια εμείς,
παιδιά των χαμένων ημερών,
στον αιώνα των λαβυρίνθων.
Γυναίκα που χάθηκες καβάλα στ’ άλογο
με τα χαμόγελα που με πλήγωσαν
άπιαστα πράγματα όλο κυνηγάς,
μεγάλωσε επιτέλους και μείνε.
Δεν είμαι ο μαρκήσιος των ταξιδιών,
μόνο να μ’ ακούς όταν σωπαίνω, θέλω
εκτός κι αν ο άγγελος μου ήταν έκπτωτος
μια ημέρα απωλεσθείσα
και συ το κορίτσι της άλλης ζωής.