Ο ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ
Ήταν εκείνος
ο φωτεινός χειμώνας
που για την
αγάπη της γεωμετρίας
έκλεισα
ραντεβού πίσω στον χρόνο.
Σε αμπελώνες
χωρίς ορίζοντα περπάτησα,
σε μονοπάτια
της μνήμης και χάρτινες ζωές.
Άδειες Κυριακές
πέρασα με δύο μαύρα πουκάμισα
μέλος της
αδελφότητας των στεναγμών.
Εγώ ο κληρονόμος
του άσωτου πρίγκιπα
που μου είχε
πει…
Ου μπλέξεις
με υπέροχες γυναίκες,
γιατί θα
νοιώθεις μπλε και θα ντύνεσαι κόκκινα.
Όμως επέμενα
σε χίλιες εμμονές
και ληγμένες
αγάπες.
Σε ρώτησα…
κάπου σε ξέρω;
Και πάλι … πες
μου αν με θυμάσαι ;
Σε παρακαλώ
κράταμε η κιβωτός σαλπάρει.
Γιατί όταν
αγαπάς, είναι για πάντα.
