ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ
Από
παιδί πάντα μου άρεσε να τρέχω έξω στους κήπους , στη φύση, στα χωράφια και
προπαντός στ’ αμπέλια. Και τρέχαμε έξω μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς.
Αλλά πάντα αναπολούσα τις μέρες των διακοπών που πηγαίναμε οικογενειακώς στη
θάλασσα. Εκεί μου άρεσε να κατεβαίνω στην παραλία, δίπλα στην άμμο στα βράχια.
Στο μέρος αυτό όμως ήθελα να είμαι πάντα μόνος, δεν ήθελα να είναι μαζί μου κι
άλλοι. Πότε πότε πήγαινα και στο λιμάνι και παρακολουθούσα τις βάρκες και τα
καράβια, κυρίως τα καράβια που έρχονταν και έφευγαν. Έβλεπα τα δεμένα καράβια,
μ’ άρεσε να τα παρατηρώ και σκεφτόμουν πως ξεκουράζονταν για να αντέξουν σε
νέες φουρτούνες και ταξίδια.
Συχνά
όμως τα βήματά μου με έφερναν πιο πέρα εκεί όπου το κύμα έρχονταν κι έσβηνε στα
πόδια μου μονάχα για μένα. Δεν θυμάμαι πόσο χρονών ήμουνα όταν μου γεννήθηκε το ερώτημα από πού ερχόταν
το κύμα ; και ήταν ένα αυτόματο ερώτημα που μαζί του γνώρισα το αίσθημα που
αργότερα μεγάλος πια ονόμασα «ν ο σ τ α λ γ ί α».
Όπως το κύμα ερχόταν από μακριά, έτσι
ήθελα κι εγώ να πάω μακριά η μάλλον να επιστρέψω σε κάποιο τόπο πολύ μακρινό.
Πως όμως μου μπήκε μέσα μου η επιθυμία να επιστρέψω εκεί που δεν ήμουν ποτέ; η
ψυχή μου όμως φαίνεται ότι είχε την δική της μνήμη και με έσπρωχνε να θέλω να
επιστρέψω σε τόπο μακρινό που εγώ ο ίδιος δεν τον θυμόμουνα καθόλου.
Και
όταν απάντησα στο ερώτημα μεγάλος, η «νοσταλγία» έγινε το κυρίαρχο συναίσθημα
της ψυχής μου που με οδήγησε σε τόπους μακρινούς και ξεχασμένους και σε άλλους
ακόμα που δεν έχω επισκεφτεί ψάχνοντας την α λ η θ ι ν ή π α τ ρ ί δ α μου.
