Ο ΚΑΤΑΔΟΤΗΣ
Το βλέμμα του έπαιζε αθόρυβα
πότε στις πλάκες του πεζοδρομίου,
στα αλλοιωμένα γράμματα των συνθημάτων
και πότε στους περαστικούς.
Το χαμόγελό του θύμιζε συντρίμμια,
ένα ρίγος η πνοή του,
παρόλο που ο ήλιος
πολιορκούσε το σώμα του,
και απειλούσε με αποκαλύψεις.
Ανακάθισε στην κόκκινη πολυθρόνα
υποκύπτοντας στην σαγήνη της μυρωδιάς του
καφέ
και την ζάλη των σκέψεων.
Αλήθεια το άγγιγμα…
ήταν πάντα ο καταδότης της κτίσης,
ο ανατριχιαστικός εφιάλτης των παθών.
Εύκολα και εκείνος παραδόθηκε, χωρίς
τύψεις,
στον θαυμαστό κόσμο των εθισμών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου