ΟΝΕΙΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΟΝΕΙΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Στο χάρτινο σπίτι

άνοιγα τα δώρα της ερήμου

στη σκιά της πεταλούδας

ξεφυλλίζοντας τη σιωπή.

Τα κινέζικα κουτιά :

ένας πέτρινος άγγελος,

το κουρδιστό πουλί,

η γυναίκα που πετάει,

ο διάβολος να φοράει prada.

Θυμάσαι ;

Σε μια ρωγμή του χρόνου

την υπόσχεση,

η αγάπη δεν έχει τέλος ;

Τυφλός θεατρίνος

ο άνθρωπος σκιά

για όσους κάνουν πολλά.

Με κάθε ανάσα μου

ένα μεγάλο πουθενά

ενώ έπεφτε χιόνι

στον κήπο με τις μουριές και

η σύνδεση δεν είναι εφικτή.

Κ Α Τ Α Ι Γ Ι Δ Α

Ηταν παράθυρο ανοιχτό ;

Μπήκε στο σπίτι η καταιγίδα ;

Τις πόρτες ποιός χτυπά ;

Ποιος περπατά στις κάμαρες ;

Το φεγγαρόφωτο σαν αστραπή περνά

Κι έξω μια θύελλα βγήκε στο κυνήγι

τον ουρανό επάνω κάνει κομμάτια,

άσπρα – μαύρα τη νύχτα.

Πλην τα πρόσωπα φωτίζονται απ’ το χαμόγελό τους,

δεν υπάρχει τίποτα

κανένα χτές, κανένα αύριο,

γιατί γκρεμίστηκε ο χρόνος,

κι εκείνοι μεσ’ στα ερείπια ανθίζουν.