Η ΜΝΗΜΗ

Η ΜΝΗΜΗ

Τι κρίμα που η μνήμη δεν μπορεί να σκοτωθεί!

Αυτή είναι η μόνη που ακρωτηριάζει τη ζωή.

Πόσο οδυνηρό είναι να τα θυμάσαι όλα,  και να ζεις

με μια παράλογη πίστη ότι ο χρόνος θεραπεύει.

Μισή ζωή χωρίς εμένα μάλλον θα περάσει έτσι.

Το οικογενειακό σας δείπνο θα είναι σε πλήρη εξέλιξη,

αυτή την γιορτινή ημέρα,

και όλοι γύρω θα είναι γελαστοί,

αλλά ξαφνικά θα σου πέσει το πιρούνι,

κάτι θα σπάσει τη συζήτηση η τη σιωπή.

Θα τρέξεις στο  δωμάτιο και θα ανοίξεις το παράθυρο,

θα πάρεις το σημειωματάριο από το ξεχασμένο ράφι,

και θα διαβάσεις ήσυχα τα ποιήματα που σου έγραφα.

Πάντα τρυπούσαν την καρδιά σου σαν μυτερή βελόνα,

και χάιδευες κάθε γραμμή με το βλέμμα,

να θυμηθείς πώς κράτησες τα χέρια μου, στα χέρια σου

πώς έκρυψες το βλέμμα μου, στο βλέμμα σου 

και εκείνες τις σκιές μας στην άκρη του χωρισμού.

Θα φέρνεις τα σεντόνια στα χείλη σου,

θα αφήνεις το κραγιόν σου επάνω τους

σαν να φιλάς τα χείλια μου.

Θα έχεις το βλέμμα σου στον παράδεισο,

από όπου έρχεται ο πόνος, που ο χρόνος δεν γιατρεύει.

Δεν θα είμαι μαζί σου, αλλά σε άλλη χώρα,

που δεν υπάρχουν τρένα,

εκεί που δεν υπάρχουν δρομολόγια.

Εκεί που είναι εύκολο να φτάσεις,

αλλά εκεί μόνο μέσα στ’ όνειρο μπορείς.

Αυτή τη χώρα την λένε απλά, μνήμη.

Και η ψυχή σου θα φουντώνει ξανά και ξανά

και θα καταλαβαίνεις ότι χρειαζόσουν αέρα.

Αφού κρύψεις πάλι το σημειωματάριο,

και σκουπίσεις τα δάκρυα,

θα επιστρέψεις στο τραπέζι,

και θα συνεχίσεις το όμορφο δείπνο

με την οικογένειά σου,

αλλά μακριά μου.