ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΊΖΕΣΑΙ

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΊΖΕΣΑΙ

Μην απελπίζεσαι σου λέω

που δέχομαι και αρνούμαι.

Τρικλίζω στις άκρες του γκρεμού

μεθυσμένος από την ευτυχία μιας μέρας.

Κι όταν μεθώ απ’ το ποτό της μυθικής ζωής

τολμώ να ελπίζω στην άλλη μέρα.

Γιατί κανείς δεν θα έρθει άλλος

να στάξει βάλσαμο στην πληγή

στην έρημο του κόσμου.

Και ονειρεύομαι πως

βγαίνω στην ανοιχτωσιά

καθώς βασιλεύει η μέρα.

Με βρήκε ανέτοιμο

κι απόμεινα στο σύθαμπο.

Δεν πρόφτασα να χαιρετήσω,

να χτυπήσω πόρτες.

Όλοι ακολούθησαν τον ήλιο

και παρέσυραν μαζί τους

την αγάπη του κόσμου.

Έμεινε μόνο το νόημά της

αφού και ο Θεός αγάπη εστί.