Στο έσχατο σημείο της υπομονής
θα φθάσουμε κάποτε,
κι οι ξεχασμένοι του κόσμου
θα μας παντρέψουν.
Εκείνοι που σταματούν για να χαιδέψουν
με τα μάτια τους την αθωότητα
και τα παιδικά όνειρά μας.
Πως θα ήταν ένα ζευγάρι
καινούρια μάτια δίχως χρώματα
για να βλέπω στο ξενύχτι ;
Απόψε θ’ αποκαλύψω την ψυχή μου
σαν κατακάθι λιμνάζον
στο ιδιο ποτό με διαφορετικά λόγια.
Μοιάζει σαν να βγαίνεις στον εξώστη
να δείς το χάος…
Θα σχηματίζει την απουσία του
Και την απουσία μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου