Ηταν παράθυρο ανοιχτό ;
Μπήκε στο σπίτι η καταιγίδα ;
Τις πόρτες ποιός χτυπά ;
Ποιος περπατά στις κάμαρες ;
Το φεγγαρόφωτο σαν αστραπή περνά
Κι έξω μια θύελλα βγήκε στο κυνήγι
τον ουρανό επάνω κάνει κομμάτια,
άσπρα – μαύρα τη νύχτα.
Πλην τα πρόσωπα φωτίζονται απ’ το χαμόγελό τους,
δεν υπάρχει τίποτα
κανένα χτές, κανένα αύριο,
γιατί γκρεμίστηκε ο χρόνος,
κι εκείνοι μεσ’ στα ερείπια ανθίζουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου